στης καρδιας τον πανικο
και στης καρδιας το αιμα
παντα εσενα ειχα βασιλια
και ο κοσμος μαγικος σαν ψεμα
χρυσο χαμογελο εντυνε
τις ημερες μου
κοκκινα καδρα τους τοιχους μου γεμισες
ολα ντυμενα ολα βαλμενα
στης καρδιας σου τον χορο
στης χαρας σου τον χορο
νταμα σου εγινα και βασιλισσα
σε καστρο σκοτεινο και εφημερο
θαλασσες περασες συννεφα ανεβηκες
παντα διπλα μου ακοιμητος φρουρος
η καρδια ειναι κοκκινη
κοκκινη και η ψυχη
ασπρη χλωμη η οψη σου
λαμπερη σαν την αυρα σου
φωτεινη ασπρη μαγικη
εψαξα τον εαυτο μου μεσα της
σε μια θηλια τον βρηκα
επλεξες τα διχτυα σου γυρω απο την ψυχη μου
αγαπη τα βαφτισες και με εκλεισες
για παντα μεσα στην καρδια σου
με μαγια γλυκα
μαγια θολα
μαγια περιεργα και μεταξωτα
πριγκηπα μου φοβαμαι μοναχα μην λυθουν τα μαγια
και..ελευθερωθω..

Πρίν την αυγή

Σε γνώρισα δυο χιλιάδες χρόνια πριν
χαμένη στου χρόνου τα μονοπάτια
να κρατάς τα όνειρα μου

Μου πρόσφερες την άνοιξη
μα την αρνήθηκα

Μου έδειξες τ' αστέρια στον ουρανό
μα ποτέ δεν σήκωσα το βλέμμα να τα κοιτάξω

Μου ζήτησες να πιω απ' της χαράς σου το νερό
μα δεν μ' αφήσανε

Δυο χιλιάδες χρόνια τώρα
παλεύω με τις σκέψεις μου
προσπαθώντας να βρω το φως

Εκείνο το λαμπερό φως των αγγέλων
που υπάρχει στα μάτια σου
στο μυαλό σου
στην καρδιά σου
παντού

Την αυγή όλα θα είναι διαφορετικά βασίλισσα μου

προλογος..

σε γνωρισα δυο χιλιαδες χρονια πριν σε ενα πυροτεχνημα απο σκεψεις η φωνη σου ερχοταν απο το απειρο και με εβρισκε.. με συντροφευε κατι κρυα βραδυα και καποιες γκριζες μερες σε συναντησα πισω απο μια θαλασσα ετρεχα να την διασχισω και ολο πισω εμενα καπου αχνοφανηκε ενα χαμογελο και πιαστηκα σαν φεγγαρι απο αυτο σαν τα παιδια που μιλανε δυνατα για να μην φοβουνται το σκοταδι αρχισα τις λεξεις.. φοβαμαι να ερθω φοβαμαι και να φυγω φοβαμαι να σε βλεπω να φοβασαι.. και ετσι αποφασισα να ερθω.. την διεσχισα την θαλασσα μου την εντυσα δακρυα και σε αφησα να πλημμυρισεις μεσα της πνιγηκες σε αυτην και βγηκες στεγνος ποιο δυνατος.. μου χαρισες ενα λουλουδι μαυρο σαν την θλιψη σου το πηρα προσεκτικα μην τσακισω τα βελουδινα πεταλα του το εκρυψα πισω απο το φεγγαρι να σε σκεφτομαι οταν θα το κοιταω μυστικο μου ηταν και δεν στο ειπα οταν κοιτουσα το φεγγαρι θυμομουν την θλιψη απο τα ματια σου οι χωρες μας χωριζαν και ολο αργουσες πριγκηπα μου φορουσα φτερα και πεταγα για να ερθω να σε βρω στον υπνο σου μια καληνυχτα να σου χαρισω και να φυγω ντυνομουν σκια κρυβομουν μεσα στην νυχτα και ερχομουν φιλι να σε κερασω και χαδι και τωρα μενω μπροστα σου να σε κοιτω βασιλια μου να κοιτω το χρυσαφι των ματιων σου και να θυμαμαι την θαλασσα που περασα για να σε φτασω..θα ηθελα μοναχα τωρα να ηξερα τις σκεψεις που κρυβεις στο καστρο του μυαλου σου..θα ηθελα μοναχα να μου δειξεις μια απο αυτες..